but you will remember me for centuries

RYLEIGH MARGARET ADRASTEA STARK

URODZONA 10 GRUDNIA 1999 ROKU W BOSTONIE

NOCNY ŁOWCA NA PEŁEN ETAT

CZARNA OWCA W SZANOWANEJ RODZINIE

_________________________________________________________________

Kiedy wydała z siebie pierwszy oddech, na dworze huczał wiatr, a każda ulica pokryta była białym puchem. I chociaż na zewnątrz wszystko było spokojne, powolne i ciche, była to zapowiedź narodzenia się istoty nieustępliwej, wolnej od ograniczeń i pracowitej. Kogoś, kto robi to, co słuszne, a później nie boi się ponieść konsekwencji, które go potem czekają. Osoby będącej uosobieniem determinacji. Jednak w tamtym momencie narodził się przede wszystkim Nocny Łowca — nefilim, zbawiciel świata, pionier w walce ze wszelkim plugastwem, jakie chodzi po tym świecie.

Podobno szybciej niż nauczyła się chodzić, poznała wygląd runy blokującej. Zanim mowa stała się dla niej prostą rzeczą, pojęła, jak wykonać najprostszy ruch mieczem, a to wszystko dlatego, że zawsze chciała przeskoczyć podstawy, kierując się już na wyższe poziomy. W końcu jednak uzupełniła braki, chociaż patrząc z perspektywy czasu, jej rodzice chyba woleliby, aby Ryleigh nigdy nie nauczyła się mówić. To dlatego, że każde wypowiedziane przez nią słowo, jest dla nich niewygodne. Woleliby, aby ich córka nie mówiła tego, co myśli, ogłaszając wszem i wobec niezbyt przyjemne prawdy. Jednak już dawno zorientowali się, że to i tak nie ma sensu, bo dziewczyna będzie robiła swoje. Zawsze tak było. W pierwszej kolejności uczyła się run, które dla niej wydawały się ważne oraz ciosów, które ona sama uważała za istotne w walce. Zasypiała, gdy ojciec próbował wbić jej do głowy historię, ale ożywiała się, kiedy zmierzała na trening. Była dzieckiem żywym, niesfornym i upartym, chociaż powtarzano jej, że powinna zachowywać się, jak na członka ich rodziny przystało. Rey nie chciała słuchać. Zawsze miała swoje własne definicje słów i zdań, kroczyła tylko sobie znanymi ścieżkami, których nikt inny nie umiał pojąć. 

Dorastała w cieniu starszego brata, który za każdym razem musiał być lepszy. Nieważne jak bardzo starała się go przewyższyć w jakiejkolwiek dziedzinie, za każdym udowadniano jej, że jest od niego gorsza. Nieważne czego się nie tknęła, to on był tym, którego chwalono i ozłacano przy każdej możliwej okazji, dlatego w pewnym momencie Ryleigh zaczęła go nienawidzić, mając dość tego, że jest niezauważalna. Postanowiła odciąć się także od reszty rodziny, tworząc swoją własną historię, nieopartą na ich renomie czy wpływach. Oczywiście jej możliwości były na tym polu ograniczone, ponieważ bądź co bądź, musiała zamieszkiwać ten sam Instytut, ale szybko sprawiła, że inni Nocni Łowcy przestali kojarzyć ją tylko dzięki nazwisku. Stała się bardziej Rey niż Stark, co niezwykle ją ucieszyło, w przeciwieństwie do jej rodziców, którzy nie pochwalali takiego zachowania. Z każdym dniem patrzyli na nią coraz bardziej zawiedzeni, a ona udawała, że tego nie widzi, robiąc po prostu swoje. Za wszelką cenę chciała im pokazać, że popełniają błąd, Aż w pewnym momencie przekroczyła granicę. 

To miał być zwykły patrol. Prosta sprawa, stopień bezpieczeństwa minimalny. Zmysły wyostrzone, oddech spokojny i ludzkie serce bijące w piersi. Jej brat też tam był, jako przewodniczący grupy, co tylko pogorszyło jej samopoczucie, bo znów czuła się pomijana.Wtedy, kiedy zaatakowała ich spora ilość demonów, chciała mu udowodnić, że nie jest bezużyteczna, że potrafi, że można niej polegać. Zanim chłopak zdążył powiedzieć cokolwiek, rzuciła się na przeciwników, których oczywiście było zbyt dużo na miarę mało doświadczonych Nocnych Łowców. Ryleigh nigdy nie dowie się, co by się stało, gdyby w tamtej chwili zachowała spokój i nie zrobiła nic, ale konsekwencją jej czynów była śmierć jednego z członków grupy, mianowicie jednego z najlepszych przyjaciół jej brata, który w przyszłości miał się stać parabatai chłopaka. Angus Stark nigdy nie spojrzał już na nią oczami, które wyrażałyby braterską miłość, a ona nigdy więcej nie spojrzała się za siebie. 

Kiedy jej rodzice dowiedzieli się o wszystkim, wysłali ją do Instytutu w Nowym Jorku na długie dwa lata. Rey miała wtedy czternaście lat i właściwie cieszyła się, że będzie mogła odciąć się na chwilę od rodziców i jej życia w Bostonie. Poza tym w końcu miała okazję na zwiedzenie nowych miejsc, o których tylko słyszała lub czytała w książkach. Nie można jednak powiedzieć, że próżnowała przez te dwa lata, wręcz przeciwnie. Podniosła sobie poprzeczkę tak wysoko, iż zdarzały się dni, kiedy jej ciało nie mogło znieść morderczych treningów. Przed oczami robiło jej się ciemno i była o krok od utraty przytomności. Nie dawała sobie chwili na wytchnienie, odbierając każdy dyskomfort, jako swego rodzaju karę za to, iż tamtego dnia postąpiła tak pochopnie. Podczas pobytu w Nowym Jorku nauczyła się więcej niż przez całe swoje życie, nie tylko w kwestiach walki, ale także poznania samej siebie. W końcu nauczyła się żyć w harmonii z samą sobą.

Kiedy rok temu wróciła do Instytutu w Bostonie, nie została przyjęta z otwartymi ramionami przez swoją rodzinę. Gdyby jej rodzice mogli odebrać jej nazwisko, z chęcią by to zrobili, ale niestety nie jest to możliwe. W końcu to ona odebrała ich ukochanemu synowi najlepszego przyjaciela, to wszystko było jej winą. Rey stara się o tym nie myśleć, odpychając od siebie ten fakt, siedzący gdzieś głęboko w jej świadomości. Całkowicie poświęciła się swojej pracy, nie dając sobie chwili na odpoczynek. Rodzinę ma w głębokim poważaniu, bo wie, że chociaż jest uznawana za jednego z lepszych łowców w swoim pokoleniu, to oni i tak nigdy nie wybaczą jej tego, że w ogóle się urodziła. Nie stara się już niczego udowadniać, na pewno nie innym, jedynie sobie, przekraczając kolejne granice własnej wytrzymałości. 

You see, your fight for survival starts right now. You don't want to be judged? You won't be. You don't think you're strong enough? You are. You're afraid. Don't be. You have all the weapons you need. Now fight.